Schadebeperkingsplicht

De schadebeperkingsplicht is het juridische beginsel dat het slachtoffer redelijke maatregelen moet nemen om de omvang van de schade te beperken. De wet bepaalt dat omstandigheden aan de zijde van de benadeelde die de schade mede hebben vergroot, tot vermindering van de schadevergoeding kunnen leiden. De plicht is niet absoluut, er wordt van u verwacht wat redelijk is, niet wat optimaal is.

Wat valt onder de plicht?

Drie hoofdcategorieën. Eén: medisch herstel bevorderen, behandelingen volgen, fysiotherapie afmaken, medicatie gebruiken zoals voorgeschreven. Twee: re-integratie in werk, meewerken aan aangepast werk of re-integratietraject als dat medisch haalbaar is. Drie: uitgaven beperken, geen overdreven dure zorg inhuren als goedkopere alternatieven gelijkwaardig zijn. De toets is 'wat zou een redelijk handelende benadeelde in deze omstandigheden doen', niet 'wat is achteraf het goedkoopste gebleken'.

Wat niet onder de plicht valt

U hoeft geen behandelingen te ondergaan die risicovol zijn, uw overtuigingen overschrijden of die een redelijke kans op resultaat missen. U hoeft geen werk te accepteren dat medisch onverantwoord is. En u hoeft niet financieel voor te schieten wat u niet kunt dragen, als een behandeling wordt aangeraden maar niet vergoed, kan de aansprakelijke partij een voorschot verstrekken in plaats van u de plicht op te leggen het zelf op te hoesten.

Hoe verzekeraars deze plicht soms oprekken

In onze praktijk zien we verzekeraars af en toe argumenteren dat het slachtoffer 'onvoldoende moeite' zou hebben gedaan om te re-integreren, of een behandeling had moeten proberen die uw behandelaar juist had ontraden. Vaak is dat een doorgeschoten interpretatie. De jurisprudentie eist van het slachtoffer redelijk, niet heldhaftig handelen. Een gedegen onderbouwing via huisarts, specialist en bedrijfsarts weerlegt dergelijke bezwaren meestal zonder probleem.